اینجا هرند است...

شهری که درمانگاه تخصّصی شبانه روزی ندارد

ولی سرمایه دارانش اماکن زیر را بنا نهاده اند...

حوزه ی علمیّه ی امام هادی(ع) با هزینه ی شش میلیارد تومان

مسجدحضرت ابالفضل(ع) با هزینه ی سه میلیارد تومان

تزیین سقف مجتمع حسنیّه و مسجد امام حسن مجتبی(ع) با هزینه ی هفتصد میلیون تومان

ساخت سقّاخانه مقابل حسینیّه ی چهارده معصوم(ع) با هزینه ی بیست میلیون تومان

تزیین سقف بیت الحسین(ع) با هزینه ی دویست میلیون تومان

و خرید میلیاردی سجّادیّه ی هرندی ها در مشهد مقدّس

آیا نمی شد اماکن بالا را کمی ساده تر می ساختند و اضافه ی پول آن را جهت ساخت درمانگاه تخصّصی اهل بیت(علیهم السّلام) هرند هزینه می کردند؟

اماکن بالا فقط دو ماه محرّم و صفر مورد استفاده ی مردم است، ولی درمانگاه تخصّصی دوازده ماه سال به صورت شبانه روزی مورد استفاده ی مردم است و علاوه بر آن، زمینه ی اشتغال بسیاری از جوانان بیکار را فراهم می آورد؛ همچنین، بخشی که خواهان ارتقاء به شهرستان است باید در همه ی زمینه ها به ویژه درمان مستقل باشد.

در زیر به بیان شعری از یک شاعر گمنام هرندی که به خوبی دلیل عدم پیشرفت شهرهرند را بیان نموده است می پردازم.

در هرندِ ما بُوَد جاهل بسی که نیارآمد ز دستشان کسی

شهر ما آباد بوده پیش از این گشت ویران، این زمان از دست کین

جهل مسوولان همه در شهر ما کرد ویران خانه هایی چون طلا

از برای اینکه شهرم نو کنند تیشه بر تاریخ و فرهنگش زدند

هرند الماس شرق اصفهان...