آوای مُحَرَّم

ای پرستوی غمین، گو زِ کُجا آمده یی

بال و پَر سوخته یی، بهر عزا آمده یی؟

 

گوییا ماه محرّم شده و غمگینی

که شهیدان خدا را به نوا آمده یی

 

شیعیان، بَزم عزا بهر شه کربُبلاست

که در آن سوی قیامت به نَما آمده یی

 

گریه کردن به عزای شه لب تشنه ی عشق

آبرو داده بشر را و شفا آمده یی

 

لاله های سُخن عشق در آن عاشوراست

که دل گُمشدگان را تو بقا آمده یی

 

کاروان، راه زیاد است که می پیمایی

هیجان را خبر از هر دو سَرا آمده یی

 

مات و مبهوت شود عالَمِ سِرُّالهی

که به دنیای دَنی بهر فَنا آمده یی

 

در سراسیمه ی آیات خداوند کریم

جَنّه آورده حُسین را که ضیا آمده یی

 

شهر ما را که هرند است عزادار ببین

عارفان را نَظر از لطف خدا آمده یی

 

سُراینده: رضا نفیسی تبار هرندی