شهرِ هِرَند

هرندِ ماست شهری در سپاهان

که پیشینه بَرَد تا عهدِ ساسان

وَ بــوده مـردمـش روزی ز گـبـران

هـمه شیر اوژن و مردان میدان

پـس از پـیـدایـش آیــیـن اسلام

گـرایـیدنـد سـوی دین اسلام

هـرنـد از سـه مـحـلّـه گـشته فَـربه

جول آبـاد و مَحلّه کُشته، دَربه

کـه مـن هـستـم ز اهـل دَربه ی آن

وَ بـاشد مـولد من بیت شعبان

بـه شـغـلی هـر مـحـلّه بـود مُحتاج

بِـبـودند اهل دَربه جمله حلّاج

جـول آباد حرفه ی ریسندگی داشت

پس از ریسندگی، بافندگی داشت

به کُشته مردمان بــودند زارع

هـمـه مـشـغـول کـار اَندر مَزارع

بُـوَد امــروز کــار مــردمــش ایـن

تـلاش و کـار بـر مـاشین سنگین

هـرنـدِ مـاسـت مـهـد دانـش و عـلم

وَ دارد عـالِـمـانی سـخت بـا حِلم

درین جا عالِمانی چند بودند

که جهل از خَلق هر دَم می رُبودند

ز دیـگـر افـتـخـاراتــش بُوَد این

که بـاشد مـردمش یاری گر دین

جـوانـانـش روان بــا صــد رشادت

بـه سـوی جـبهه ها بهر شهادت

ولـیـکـن، عـدّه یـی جـانـبـاز گـشتند

ز جبهـه با جـراحت بـاز گشتند

هـمـه مـرد و زنـش بـا حـفـظ عـفّت

فـراری گشته از هر ننگ و خفّت

بـه عـشـق زادگـاهـم مـی زنــم پَر

ز غـربـت، تا بـیابـم شوکت و فَر

کـه تـا یـک دم بِـیـاسـایـم در آنجا

کـنــار والـدیـنـم بـی مُـحــابـا

هـرنـدم در کـویـر آمـد چـو الـمــاس

کـه بـر جانم نشاند عمقِ احساس

سازنده: محمّدهادی ناظمی هرندی